پيشتر گفتيم كه مفهوم حقيقي خاتميت يعني : "" پس از اسلام آئيني ، و پس از قرآن كتابي ، و پس از حضرت محمد (ص) پيام آوري ، از سوي آفريدگار جهان براي راهنمايي انسان نخواهد آمد . ""

اما دين سازان و كيش پردازان كژپندار – ودر پيشاپيش آنان " بهائيان " – كوشيده اند تا اين درك درست از خاتميت را از ريشه برآورده به جايش

 مفاهيم نادرستي در انديشه ها بنشانند و اينك ما دو نمونه از اين كجروي ها را بررسي مي كنيم :

الف – پايان دهنده يا زينت ؟

بهائيان با مغالطه كاري گويند: "" خاتم النبيين به معناي فرجام پيامبران نيست ، زيرا خاتمَ يعني زينت ، همان گونه كه انگشتر را نيز خاتمَ مي نامند و بنابراين خاتميت رسول اكرم به معني زينت بودن حضرت محمد (ص) براي انبياء الهي مي باشد.""

پاسخ اِشكال الف : آيا خاتم به ادعاي بهائيان به معني زينت است ؟

 ۱- گويا حضرات فراموش كرده اند كه شواهد خاتميت درمتون اسلامي تنها تعبير " خاتم ِ نبيين " نيست بلكه دهها تعبير ديگر مانند : " لا نبيَ بعده " و " قفي به الرُسُل " و " لا تبديل َ لملته " و " اناَ مَوضِعُ اللبنه " – من جاي همان خشت خالي  كاخ نبوتم – و " لا تغييرَ لشريعتهِ " و " ختمَ به ِ الوحي " و " لا رَسول َ بَعده " و " ختمَ بكتابكم ُ الكُتُب " و ... يافت مي شود كه به فرض درستي ايراد بالا ، باز هم خاتميت اصيل را به همگان مي فهماند و پوچي گفتار بهائيان را نيز برملا مي نمايد .

۲- از اين گذشته ، پيشوايان آنان در كتب خودشان ، خاتميت را به : " نسخ نشدن كيش " و " دگرگون نشدن آئين " و " پايان يافتن وحي " و " ختم سلسه ي نبوت " و ... معنا كرده اند و گفتار آنان راه گريزي برايشان نمي گذارد . ( نمونه اي از اين اعترافات در مبحث يكم آورده شده است . )

۳- واژه ي خاتمَ در زبان عرب چندين معنا دارد ، براي نمونه فرهنگ بزرگ " ترجُمانُ اللُغة " كه به سال ۱۱۱۷ هجري قمري (صدو پنجاه سال پيش از پيدايش بهائيت ) به دست مرحوم محمد شفيع قزويني از روي واژه نامه ي معتبر " قاموسُ اللُغة " تأليف علامه ي فيروزآبادي نگاشته شده درباره ي خاتمَ مي نويسد:

" خاتمَ به فتح تاء و خاتام و خيتام ، اسم انگشتري و غير اوست كه به آن مُهر مي شود و كرده مي شود به انگشت ... و خاتمَ از هر چيزي ، انجام و آخِر اوست ... و خاتمَ ، آخِر از گروه را مي گويند..."

پس ديديم كه خاتمَ به معناي زينت و زيور نيست و اگر انگشتر را نيز خاتمَ گفته اند ، به سبب آن است كه پايان ِ مكتوبات را با آن مُهر مي كرده اند ، به ويژه كه در عبارت خاتمَ النبيين ، واژه ي خاتمَ به " گروه پيامبران " اضافه شده و بنابه فرهنگِ بالا ، خاتمَ ِ يك گروه ، آخرين نفرشان است و از اين رو معناي ِ فرجام انبياء ، درست خواهد بود نه زيور انبياء .