خاتميت

پيش درآمد

khatameyat — Wed, 11 Jul 2007 19:14:18 GMT

از همان روزگاران ديرين كه راست دينان و پاك ايمانان ، در گوشه وكنارجهان چشم به راه بودند تا رهبري رباني ، در كِسوت پيامبري ، از سرزمين سوزان حجاز بپا خيزد ، اين سخن وِرد زبان ِ آن نيك نهادان بود كه :
" اين فرستاده ي الهي آخرين است و برترين . "

از نخستين روزهاي درخشش خورشيد تابان اسلام نيز تمام مسلمانان به پيامبرشان به چشم پايان دهنده ي راهبران آسماني و به كتابشان – قرآن – به عنوان فرجام پيام ها و نواميس رباني مي نگريستند .

و البته روشن است كه اين اعتقاد اصيل را خود پيامبر در درون دل ِ آنان نهاده بود و چه جايگزيني استوار كه هنوز هم پس از قرن ها همچنان در گنجينه ي سينه ي هر مسلمان ، از هر دسته و گروه جاي دارد .

اصل خاتميت يكي از اساسي ترين و ريشه دارترين عقايد اسلامي است كه عموم مسلمين به آن معتقدند .

پايه ي اين اصل اعتقادي بر اين مبنا است كه :

پيامبر اسلام حضرت محمد بن عبدالله صلي الله عليه و آله فرجام

برگزيدگان رباني و سرانجام پيام آوران الهي مي باشد و قرآن كريم

پايان دهنده ي كتب آسماني وآخرين منشوري است كه احكام خدا را به

انسان ها مي رساند .

خاتميت يكي از مهمترين مباحثي است كه ميان مسلمان و يك بهائي درمي گيرد . همه ي بهائيان چه پيشوا و چه پيرو مي كوشند تا دستاويزي بيابند و اين ناهمواري دشوار را از پيش پاي دعاوي نادرست خود بردارند . گفتارآنها به خيال خودشان شامل بعضي براهين عقلي و برخي دلايل نقلي مي باشد .

در اين مقال از ميان شواهد بي شمار ِ اين عقيده ي راستين در منابع اسلامي ، برخي را به عنوان نمونه برگزيده تا درستي و پابرجايي آن بر همه روشن شود . همچنين پاره اي از دستاويزهاي بهائيان را _ كه سخت با خاتميت اسلام درافتاده اند تا مرام خود را برپا دارند _ در اينجا آورده و پاسخ مي دهيم تا نادرستي ِ گفتار آنان نيز آشكار گردد . در اين عرصه ي گفت و شنود ، وجدان بيداردلان و انصاف آزاد مردان را به داوري مي خوانيم .

گفتار اين مقال در پنج مبحث به انجام مي رسد :

۱-اصالت خاتميت ۲- درباره ي مفهوم خاتميت

۳- اقتضاي زمانه و خاتميت ۴- نويد هاي ساختگي ِ آمدن پيغمبران

۵- دوام هزار ساله ي اسلام به پندار بهائيان

مبحث يكم – اصالت خاتميت

khatameyat — Wed, 11 Jul 2007 19:13:18 GMT

نداي فطرت، همواره انسان را به پرستش پروردگارش مي خواند و به جستجوي كيش راستين الهي وا مي دارد .

آفريدگار مهربان نيز ، از رهگذر لطف و بخشايش ، راهنماياني امين و فرستادگاني پاك آئين در ميان آدميزادگان بر مي گزيند تا بديشان راه درست زندگي و شيوه پرستش و بندگي را بياموزند.

در آغاز ، انسانها تك افتاده بودند و پراكنده ، بدشواري مي زيستند و

واماندگي ، نه از دانش توشه اي داشتند و نه از بينش بهره اي ، ديدشان اندك بود و فكرشان كوتاه و ...

از اينرو كيشهاي نخستين رباني بسيار ساده و كوته دامنه فرو فرستاده شدند ، شمار پيام آوران بسيار بود – براي هر خاندان يا سرزمين يك پيامبر – كه البته اينان آئين برترين و والاترين رسول زمان خود را ترويج مي نمودند .

در آن روزگاران ، درنگ و دوام دستورهاي ديني اندك بود و با كمترين دوري از رهبر ، بسبب همان عوامل پيش گفته ، ديانتها دستخوش دگرگوني مي شد و تحريف مي گشت . بناچار از پي هر پيغمبري ، نبي ديگري مي آمد و از نو مردم را به راه مي آورد .

با گذشت ساليان دراز ، توده هاي انساني به يكديگر پيوستند ، دانش و انديشه بشر فزوني گرفت ، نيازمند قوانين كاملتر و نواميس پر دامنه تر شدند و در پاسداري و نگهداري آئينشان از دستخوردگي تواناتر گشتند و خداوند حكيم نيز بديشان دين هاي گسترده تر و پيچيده تر عطا فرمود .

سرانجام دوران ما فرا رسيد و پروردگار دانا ، آدميان را شايسته ديد كه كاملترين كيش الهي را دارا باشند و

پيرو گردند و بدينسان " اسلام " ديانت نافرسودني خدا با تلاش شگفت " رسول اكرم " به انسانها ابلاغ شد .

از آنجا كه آئين پاك " اسلام "_ بسبب داشتن سامان خاص و نظام ويژه قانوني _ مي تواند نياز همه

آدميزادگان را در هر مكان و هر زمان برآورد ، لذا " دين خاتم " يا " فرجام اديان " لقب گرفته و در سرتاسر آثار اسلامي ، بدين ويژگي ستوده شده است و اينك برخي از آن شواهد :

الف _ قرآن و خاتميت

khatameyat — Wed, 11 Jul 2007 19:12:18 GMT

كتاب آسماني قرآن با همان شيوه كه ويژه ي اوست " بيان حقايق بسيار ، درون يك آيه كوتاه " از اين حقيقت نيز به تكرار ياد مي كند و هر بار از دريچه اي تازه بدان مي پردازد ، يكجا آئين خود را - معتدلانه ترين و پايدارترين مي شمارد ـ

سوره اسراء آيه ۹:

( اِنَّ هذا القُرآن يَهدي لِلَّتي هِيَ اَقوَم وَ يُبَشِّرُ المؤمِنين ) يعني : همانا براستي اين قرآن به آئيني مردم را راهنماست كه دادگرانه ترين و استوارترين كيش مي باشد و ايمان داران را نويد مي دهد .

جائي ديگر از خودش به عنوان " هشدار دهنده ي همه زندگان " ياد مي كند - سوره يس آيه ۶۸ و ۶۹-:

( اِن هو الّا ذِكرٌ وَ قرآنٌ مبين لِيُنذِرَ مَن كانَ حَيّآ و يحِقَّ القَولُ عَلي الكافرين ) يعني : اين كتاب نيست مگر ياد آورنده اي گويا و قرآني آشكارا ، تا هر كس كه زنده باشد بيم دهد و كلام خدا درباره ي كافران به اثبات رسد.

در سوره ابراهيم آيه ۵۲ نيز " قرآن را براي " تمامي انسانها " كافي بشمار مي آورد :

( هذا بَلاغ ٌلِلناسِ وَ لِيُنذِرُوا بِه و لِيَعلَموا اَنَّما هوَ اِلهٌ واحدٌ و لِيَذَّكَّراوُلوُاالالباب ) يعني : اين قرآن براي هدايت همه ي انسانها كافيست و بايستي بدان ترسانده شوند و هشدار شوند و بدانند كه تنها اوست خداي يكتا و مردمان خردمند نيز از آن پند گيرند .

دسته ديگري از آيات قرآن ، پيامبر را به عنوان " فرجام انبياء " و " فرستاده ي بسوي همه بشر " نام مي برد . در سوره۹ احزاب آيه۴۱ ، به دنبال رَدِ ايرادِ نكته گيران ، به ازدواج پيامبر با همسر پيشين پسر خوانده اش ميفرمايد :

( ما كانَ مُحَمَدٌ اَبا اَحَدِِ مِن رجالِكُم و لكن رَسولَ اللهِ و خاتمَ النَبيينَ ) يعني: حضرت محمد پدرهيچيك ازمردانِ شما نيست ولي فرستاده ي خداو پايان دهنده ي پيامبران است . آيه ي اخير بيش از هرآيه ي ديگر در مورد خاتميت به كار مي رود و پيرامونش گفتگوها برخاسته است .

قرآن همچنين رسول اكرم را بر" تمامي آدميزادگان " مبعوث مي داند- سوره اعراف آيه ي ۱۵۸ -

( قُل يا ايها الناس اني رسولُ الله اليكم جميعا ) يعني : بگو گروه انسان ها همانا من فرستاده ي خدا بسوي همگي شما - در هر مكان و هر زمان - هستم .

همانند اين آيات در قرآن كريم بسيار است .

ب – احاديث و خاتميت

khatameyat — Wed, 11 Jul 2007 19:11:18 GMT

گفتارخود را با سخني از پيامبر كه شيعيان و سُنيان هردو آن را روايت كرده اند آغاز مي كنيم .

شيخ عالم ِ مفسر، امين الاسلام ابوعلي طبرسي ، دانشمند بزرگ شيعه ، در تفسير كبير خود " مجمع البيان " و حافظ نيشابوري و حافظ بخاري و حافظ ترمذي و حافظ نسائي و حافظ ابن مردويه ، رجال حديث اهل سنت در كتب " صحيح " يا " سُنَن " خود آورده اند كه رسول اكرم صلي الله عليه و آله وسلم فرمود :

" مَثل من و مَثل انبياء ديگر مانند مَثل ِ مردي است كه كاخي ساخت و آن را از هر جهت كامل و زيبا نمود ، جز آنكه جاي يك خشت را خالي گذارد آنگونه كه هركس وارد كاخ مي شد و بدان مي نگريست مي گفت : " چه زيباست ، فقط جاي اين خشت خالي مانده " پس بدانيد كه من همان خشت آخرين كاخ انبياء هستم و از اينرو پيامبران به من پايان يافتند . "

احمد ابن حَنبَل پيشواي حَنبَلي ها در كتاب مُسند خود از حضرت رسول اكرم صلي الله عليه و آله وسلم روايت مي كند كه :

" اِنَّ الرِّسالَة َ والنُبوَةَ قَد اِنقَطَعَت فلا رسولَ بَعدي و لا نَبيَّ بَعدي " يعني : " همانا رسالت و نبوت برافتاد ،

پس نه رسولي و نه نبيي پس از من نخواهد بود .

امام علي بن ابيطالب در نهج البلاغه ي خود درباره ي پيغمبر مي فرمايد:

" فقفي به الرُسُل و خَتمَ به الوَحي " يعني : " خدااورا در قفاي همه ي فرستادگان قرارداد و

وحي ِ نبوت را به او پايان بخشيد .

ثقة ُ الاسلام كُليني در كتاب اصول كافي خود، از امام صادق روايت مي كند كه فرمود :

" لقد خَتمَ الله بِكتابِكُم الكُتُب و خَتمَ بِنبيكُم الانبياء" يعني : خداي بزرگ هرآينه به كتاب شما - قرآن – همه ي

كتب آسماني را به پايان داد و به پيامبر شما همه ي پيامبران را فرجام بخشيد .

ج – مداركي از اعترافات صريح رهبران بهائي به خاتميت اسلام و پيامبر اكرم صلي الله عليه و آله وسلم

khatameyat — Wed, 11 Jul 2007 19:09:18 GMT

از آنجا كه " خورشيد را به گِل نتوان اندود " پرتو آفتاب ِ حقيقت ِ خاتميت از لابلاي ابرهاي تيره ي آثار بهائي نيز تابان گشته و مواردبسياري را مي توان نشان داد كه گوياي اين عقيده ي راستين است و نشانه ي تناقض گوئي بهائيان است :

۱- بهائيان نسبت به مكتب شيخيه بويژه خودِ شيخ احمد و سيد كاظم رشتي احترام و تكريم شاياني قائل هستند و سخن اين دو را عين حقيقت مي دانند ، بدين مناسبت ترجمه ي عبارات سيد كاظم رشتي را در صفحه ي۱۴۷ كتاب مجموعه الرسائل ( رساله ي عزّيه ) مي آوريم :

" همه ي مسلمانان هم آواز و هم رأي شده اجماع دارند بر اينكه به يقين ، نبوت الهي با برگزينش حضرت رسول اكرم پايان يافته و تا ابد هركس كه به حدّ تكليف ديني رسد بايستي زير لواي آئين اين پيغمبر به سر برد . "

۲-ميرزا علي محمد باب نخستين رهبر بهائيان در ابلاغيه ي ( الف ) خود كه درسال ۱۲۶۱ هجري قمري نگاشته شهادت مي دهد كه :

( وَ لم يُنسَخ شَريعَتُه وَ لم يُبدّل مِنهاجُه وَ مَن زادَ حَرفا " أو نَقصَ شيئا " مِن شَريعتِهِ فَيَخرُج فِي الحينِ مِن طاعَتِك وَ أنّ الوَحيَ بمِثل ِ ما نُزّلَ عَليهِ قد انقَطَعَ مِن بَعدِه ِ مِن عِندك )

ترجمه : شريعت رسول اكرم نسخ نشده و روش او دگرگون نگشته و هركس كه حرفي بر آئين او بيفزايد و يا از آن بكاهد ، بيدرنگ از طاعت تو بيرون خواهد شد و همانا وحي الهي كه بر او فرود مي آمد پس از او پايان پذيرفت . (اسرارُالآثارجلد يكم صفحه ي ۱۸۰ نوشته ي فاضل مازندراني از مبلغين بهائي)

۳- اشراق خاوري از مهمترين مبلغان بهائي در كتاب رَحيق ِ مَختوم جلد يكم صفحه ي ۷۸ در ذيل كلمه ي خاتميت چنين مي نويسد :

( در قرآن ، سوره ي احزاب ، محمد رسول الله را خاتم النبيين فرموده ، جمال مبارك ( ميرزا حسينعلي ) جَل جَلاله در ضمن جمله ي مزبور مي فرمايد كه مقام اين ظهور عظيم و موعود كريم از مظاهر سابقه بالاتر است زيرا نبوت به ظهور محمد رسول الله ختم گرديد . )

نظير همين بيان را درباره ي همين كلام ، آقاي اشراق ، در صفحه ي ۱۱۴ جلد يكم قاموس ِ توقيع ِ مَنيع دارد ، آنجا مي گويد :

(مقصود آن است كه در قرآن مجيد ، خداوند مَنان حضرت رسول "ص" را خاتم النبيين ناميده و سلسله ي نبوت را به وجود مباركش ختم كرده و درسوره ي احزاب نازل شده قوله تعالي : " ما كانَ مُحمدٌ أبا أحَدٍ مِن رِجالِكُم وَ لكِن رَسول َ الله ِ وَ خاتم َ النبيين " )

و درجلد دوم همين كتاب صفحه ي ۳۷۷ درترجمه ي لغت "خَتميت " مي نويسد :

( خَتميت = آخِر بودن ، صفت مختصّ ِ به حضرت رسول )

با عنايت به آيات كريمه ي قرآني و احاديث ِ شريفه ي اسلامي و متون ِ معتبره ي بهائي ، براي هيچ خردمندي ، جاي كمترين ترديدي ، در درستي عقيده ي خاتميت نمي ماند و اصالت آن مسلم مي گردد و ثابت مي شود كه رهبران بهائي هم نتوانسته اند در مقابل اين اصل اصيل اسلامي از مدارك و مستندات معتبرچشم پوشي نمايند و به تناقض گوئي هم افتاده اند .

مبحث سوم – اقتضاي زمانه و خاتميت (فراز اول و دوم )

khatameyat — Wed, 11 Jul 2007 19:06:18 GMT

مردم پسند ترين دستاويز بهائيان ، در ردِّ خاتميت ، اِشكال ِ ناسازگاري ِ مقتضيات ِ زمان با قوانين ِ ثابت ِ دين ِ خاتمَ مي باشد.

به پندار آنان ، چون گذرِ زمان ، زندگي ِ انسانها را دگرگون و سامان آن را واژگون مي سازد ، بي شك قوانين پيشين نمي تواند در شكل تازه ي جامعه ي بشري ، نقش ِ نظام دهنده ي خود را ايفا نمايد .

به سخن كوتاه ، توده ي تحوّل پذير و تنوّع پرست !! را نمي توان درچهار چوبه ي قانون يكنواخت و تحوّل ناپذير ، براي ساليان دراز به فرمانبرداري واداشت . اگر در روزگار گذشته فرُم ِ لباس يا ميزان ِ تربيت مردم ايجاب مي كرده كه زنان در زير چادرها زنداني شوند و يا دست دزد بينوا! را ببرند ديگر در زمان كنوني ، اين آداب كهنه و رسوم فرسوده به كار نمي آيد ، زنان مي خواهند در گزينش ِ پوشاك خود آزاد باشند و انسان دوستان مي خواهند كه به جاي بريدن دست بيچارگان !! آنان را تربيت نمايند و ...

پاسخ :

بررسي كامل اين دستاويز ، نياز به گفتار بسياري است ، بدين سبب ما در چند فراز كوتاه ، شاه نكته هاي بحث را يادآور شده ، تحقيق بيشتر را به پژوهشگران مي سپاريم .

فراز يكم :

از پيش گفته شد كه يكي از انگيزه هاي تغيير شرايع ، در گذشته ، پيدايش ِ نياز ِ راستين به يك نظام كامل تر قانوني بوده است ، در حقيقت ، اديان در سير تاريخي خود يك كلاس تكاملي را گذرانده اند و اين پيشرفت و گسترش ، تضادّي با خاتميت اسلامي ندارد ، زيرا :

مبناي ِ گزاردن ِ قانون نياز هائي است كه از نهاد يا فطرت انساني سرچشمه مي گيرد و چون سِرشت ِ بشر ، حقيقتي ثابت مي باشد ، خواه ناخواه اصول و بنيان هاي قانون الهي ، يكنواخت و تغيير ناپذير خواهد بود . البته چون طبيعت انساني به تناسب شيوه ي زندگي ، نمود ها و پديدارهاي گوناگوني را از خود بروز مي دهد زمينه هاي رو بنائي ِ قانون ، بنابر آن دگرگوني ها، تحوّل مييابد و از اين رو چنانچه يك نظام ِ حقوقي پايه گزاري شود كه تمام نياز هاي طبيعي ِ بشر را به نحو كامل مورد عنايت قرارداده بنيان هايش الهام گرفته ي از آنها باشد و آنگاه براي پديده ها و رويدادهاي جزئي و روبنائي هم ، راهي قانون ساز پيش بيني نمايد، لزومي براي برانداختن ِ اين نظام نخواهد بود بلكه آن سيرتكاملي در درون همين نظان نهفته است و آن را به مرور زمان رو به كمال مي برد و دين اسلام نيز بر همين فطرتِ ثابتِ بشري استوار است .

فراز دوم :

اسلام آئيني است كه خدا آن را تمام و كامل ساخت (سوره ي مائده آيه ۳) و سامان آن را هماهنگ ِ سامان ِ فطرت نمود : ساماني كه نظام ِ تبديل ناپذير ِ آفرينش است ( سوره ي روم آيه ۳۰) و لذا هرگز باطل نگردد (سوره ي فصّلت آيه ۴۱) بلكه به استوار ترين و دادگرانه ترين راه ، مردم را رهنما است (سوره ي اسراء آيه ۹) و خدا اورا بر تمام آئين ها چيره مي گرداند (سوره ي توبه آيه ۳۳ ) و خدا خود نگهبان آن از هر دست درازي است (سوره ي حِجر آيه۹) و...

با چنين خصايلي ، اسلام پاسخگوي همه ي نيازهاي ِ سرشت ِ انساني خواهد بود ، به ويژه كه خود پيامبر و پس از او خاندان برگزيده اش ( ائمه ي اطهار ) تفسير كننده ي اين قانون ِ كامل ِ الهي هستند و هر رويداد تازه را در چهارچوب اصول طبيعي اسلامي مي سنجند و برايش قرار ِ لازم و مناسبي تعيين مي كنند .

به هنگام ِ نبود ِ دسترسي به پيامبر و امام ، دانشمندان ِ پاك نهاد و دين دار ، و فقهاي عادل و مراجع تقليد ، همين سِمَت را دارا خواهند شد و به استناد قرآن مجيد و سنّت ِ معصومين و عقل پاك وسليم ، پديدارهاي نوين را درقالب نظام حقوقي اسلام خواهند ريخت .

بنابراين با گذشت روزگاران ، دامنه ي اين كيش الهي و ناموس رباني گسترده و گسترده تر و توان حقوقيش بيش و بيشتر خواهد شد و سير ِ تكاملي ِ خود را خواهد پيمود و ديگر نيازي به تغيير ِ شريعت و يرگزينش پيامبر نخواهد بود .

ب – آيا حضرت محمد (ص) فرجام نبوت و رسالت بوده يا فقط فرجام نبوت بوده است ؟

khatameyat — Wed, 11 Jul 2007 19:06:18 GMT

بهائيان گويند: "" تعبير خاتم النبيين تنها نيامدن " انبياء " را ميرساند لذا مي توان چشم به راه " رسولان " بود.""

پاسخ :

۱- گويا " فرهادِ" ما هم " به خواب شيرين " رفته كه هرچه مي گوييم شواهد ِ خاتميت ، تنها اين عبارت نيست هيج اثر نمي كند ، يكبار ديگر مبحث يكم را بنگريد تا پاسخ اين گفتار بيهوده را بيابيد .

ما به اميد بيداري آنان مجدداً اين سخن بهاء را درباره ي پيامبر (ص) از صفحه۲۹۳كتاب اشراقات شاهد مي آوريم ، شايد كه به راه آيند :

( بهِ انتَهَتِ الر ِِسالة ُ وَ النُبُوَة ) يعني : به او رسالت و نبوت ، هردو پايان پذيرفت .

۲- " نبي" در زبان عرب يعني " خبر دار و خبر دهنده " و "رسول" يعني "فرستاده شده ".

به پيامبران الهي نبي مي گوييم زيرا اَخباري از جانب خدا مي آورند ، و رسول مي گوييم زيرا از سوي او گسيل گشته اند و اين دو لقب با هم مباين نيستند و مي توان به يك نفر هر دو لقب را داد ( مانند خود پيغمبر ما ).

اما نكته اينجا است كه اگر ، تنها گفته شود كه " نبي" نمي آيد ، براي درك خاتميت كافيست زيرا وقتي كسي نبي نباشد "خبر" يا پيامي نخواهد داشت و آنگاه رسول ِ بدون ِ "پيام"ديگر"پيامبر" نخواهد بود. مانند اينكه همه ي كارمندان اداري "رسول دولت" هستند ، اما آن دسته از ايشان سِمَتِ شريفِ آموزگاري را خواهند داشت كه دانش و بينش ِ خاص ِ آموزش و پرورش را دارا باشند و گرنه ، در عين ِ رسالتِ دولتي به كار ِ تدريس در آموزشگاه نخواهند خورد.

پس با "ختم نبوت" ، خواه ناخواه ، " رسالت تشريعي " هم پايان خواهد يافت و ديگر ديانت تازه اي نخواهد آمد .

مبحث دوم – درباره ي مفهوم خاتميت (الف - آيا خاتم به ادعاي بهائيان به معني زينت است ؟)

khatameyat — Wed, 11 Jul 2007 19:06:18 GMT

پيشتر گفتيم كه مفهوم حقيقي خاتميت يعني : "" پس از اسلام آئيني ، و پس از قرآن كتابي ، و پس از حضرت محمد (ص) پيام آوري ، از سوي آفريدگار جهان براي راهنمايي انسان نخواهد آمد . ""

اما دين سازان و كيش پردازان كژپندار – ودر پيشاپيش آنان " بهائيان " – كوشيده اند تا اين درك درست از خاتميت را از ريشه برآورده به جايش

مفاهيم نادرستي در انديشه ها بنشانند و اينك ما دو نمونه از اين كجروي ها را بررسي مي كنيم :

الف – پايان دهنده يا زينت ؟

بهائيان با مغالطه كاري گويند: "" خاتم النبيين به معناي فرجام پيامبران نيست ، زيرا خاتمَ يعني زينت ، همان گونه كه انگشتر را نيز خاتمَ مي نامند و بنابراين خاتميت رسول اكرم به معني زينت بودن حضرت محمد (ص) براي انبياء الهي مي باشد.""

پاسخ اِشكال الف : آيا خاتم به ادعاي بهائيان به معني زينت است ؟

۱- گويا حضرات فراموش كرده اند كه شواهد خاتميت درمتون اسلامي تنها تعبير " خاتم ِ نبيين " نيست بلكه دهها تعبير ديگر مانند : " لا نبيَ بعده " و " قفي به الرُسُل " و " لا تبديل َ لملته " و " اناَ مَوضِعُ اللبنه " – من جاي همان خشت خالي كاخ نبوتم – و " لا تغييرَ لشريعتهِ " و " ختمَ به ِ الوحي " و " لا رَسول َ بَعده " و " ختمَ بكتابكم ُ الكُتُب " و ... يافت مي شود كه به فرض درستي ايراد بالا ، باز هم خاتميت اصيل را به همگان مي فهماند و پوچي گفتار بهائيان را نيز برملا مي نمايد .

۲- از اين گذشته ، پيشوايان آنان در كتب خودشان ، خاتميت را به : " نسخ نشدن كيش " و " دگرگون نشدن آئين " و " پايان يافتن وحي " و " ختم سلسه ي نبوت " و ... معنا كرده اند و گفتار آنان راه گريزي برايشان نمي گذارد . ( نمونه اي از اين اعترافات در مبحث يكم آورده شده است . )

۳- واژه ي خاتمَ در زبان عرب چندين معنا دارد ، براي نمونه فرهنگ بزرگ " ترجُمانُ اللُغة " كه به سال ۱۱۱۷ هجري قمري (صدو پنجاه سال پيش از پيدايش بهائيت ) به دست مرحوم محمد شفيع قزويني از روي واژه نامه ي معتبر " قاموسُ اللُغة " تأليف علامه ي فيروزآبادي نگاشته شده درباره ي خاتمَ مي نويسد:

" خاتمَ به فتح تاء و خاتام و خيتام ، اسم انگشتري و غير اوست كه به آن مُهر مي شود و كرده مي شود به انگشت ... و خاتمَ از هر چيزي ، انجام و آخِر اوست ... و خاتمَ ، آخِر از گروه را مي گويند..."

پس ديديم كه خاتمَ به معناي زينت و زيور نيست و اگر انگشتر را نيز خاتمَ گفته اند ، به سبب آن است كه پايان ِ مكتوبات را با آن مُهر مي كرده اند ، به ويژه كه در عبارت خاتمَ النبيين ، واژه ي خاتمَ به " گروه پيامبران " اضافه شده و بنابه فرهنگِ بالا ، خاتمَ ِ يك گروه ، آخرين نفرشان است و از اين رو معناي ِ فرجام انبياء ، درست خواهد بود نه زيور انبياء .

مبحث چهارم – نويدهاي ساختگي به آمدن پيامبران

khatameyat — Wed, 11 Jul 2007 19:05:18 GMT

گريزگاه بزرگ بهائيان ، در برخوردهاي فكري با انديشه ي خاتميت ، ساختن و پرداختن دستاويزهائي است كه به پندار آنان ، بشارت به پيدايش ِ ديانت هاي تازه مي باشد و اين است دو نمونه ي آنها :

بهائيان با استناد به يك آيه از قرآن ( سوره ي اعراف آيه ۳۵):

( يا بَني آدَم اِمّا يَأتِيَنّكُم رُسُلٌ مِنكُم يَقُصّونَ عَلَيكُم آياتي فَمَن اِتّقي وَ اَصلَحَ فَلا خَوفٌ عَلَيهِم وَ لا هُم يَحزَنون ) يعني : " چون درآينده پيامبراني بر شما آيند كه آيات مرا بازگو كنند ، هركس كه پاكي و نيكي پيشه نمايد ، هراس و اندوهي نخواهد داشت . "

مي گويند :

بنابراين آيه ي شريفه ، پس از رسول اكرم انبياي ديگري نيزخواهند آمد .

پاسخ :

۱- پيش از ردّ ِ اسلامي ِ بافته هاي بالا ، سخني از خود ِ سيد باب مي آوريم ، تا بهائيان را از پايبندي به اين دستاويز نااميد سازيم .

فاضل مازندراني مبلغ مشهور بهائي در جلد يكم اسرار الآثارخود صفحه ي ۶۶ از سيد باب عباراتي را شاهد آورده كه ترجمه ي آنها چنين است : "" بارخدايا ، تو خود به راستي آگاهي كه هركس مقام ِ امامت يا نبوت و رسالت را مدعي شود يا خود را نائب خاصّ امام داند يا داعيه ي آوردن و دريافت داشتن كتابي ، چون قرآن از راه وحي ، داشته باشد هر آينه بيدرنگ كافر خواهد شد و من نه چنين سخني گفته ام و نه در آينده خواهم گفت .""

جائي كه خود ميرزا علي محمد منكر ِ مقام ِ پيامبريش مي باشد ، ديگر " مريدان دلسوزتر از مُراد " را نشايد كه بدين دستاويزهاي پوچ دل خوش دارند.

اشراق خاوري مبلغ معروف بهائي نيز در جلد يكم قاموس توقيع منيع صفحه ي ۱۱۴ ، به دنبال گفتارش پيرامون خاتميت رسول اكرم در باره ي ميرزا حسينعلي مي نويسد : ( مقام آن حضرت رسالت و نبوت نبوده و نيست ) از اين رو ، پرداختن به اين گفتار ، براي اثبات درستي ِ باب و بهاء ، كاري بيهوده و زيان آور خواهد بود .

۲- درنخستين آيه ي مورد بحث ( آيه ي ۳۵ سوره ي اعراف ) ، به هيچ وجه روي ِ سخن با مسلمانان نيست ، بلكه پيامي از جانب خداي يكتا مي باشد كه در آغاز حيات انسان ها بدانها ابلاغ گشته است و مربوط به تاريخ اوليه ي بشريت و شروع ارسال و اعزام انبياء الهي مي باشد كه نويد آن را خداوند به بشريت مي دهد .

همانند اين كلام را در دو جاي ديگر قرآن نيز مي بينيم ( سوره ي بقره آيه ۳۸ و سوره ي طه آيه ۱۲۳) و در هرسه آيه اين ويژگي يافت مي شود كه به دنبال داستان ِ اِسكان ِ آدم و همسرش در زمين ، اين آيات بيان شده اند .

مااينك ، ترجمه ي برخي از آيات سوره ي اعراف را مي نگاريم تا خواننده ي هوشمند خود حقيقت را دريابد:

آيه۱۱- " و همانا شما آدميان را آفريديم و پيكر و رُخسار بخشيديم ، آنگاه فرشتگان را گفتيم كه آدم را سجده كنيد ، پس همه سجده كردند جز ابليس كه از سجده كنندگان نبود ... "

آيه۱۹– "و گفتيم اي آدم ، تو و همسرت در بهشت بمانيد و از هرچه خواستيد بخوريد و بدين درخت نزديك نشويد كه از ستمكاران خواهيد شد... "

آيه ۲۲– "پس ابليس آن دو را به راه فريب و خود خواهي افكند ، پس چون از آن درخت چشيدند ، زشتي هاي پيكرشان هويدا گشت ، پس به پوشش ِ برهنگيشان با برگ بهشتي آغاز كردند ، آنگاه پروردگارشان بر آنها بانگ زد كه مگر شمارا از آن درخت باز نداشته بودم و نگفته بودم كه شيطان به راستي دشمن آشكار شماست ..."

آيه ۲۴ – "خدا فرمود فرود آئيد كه برخي از شما برخي ديگر را دشمنيد و براي شما در زمين تا هنگام معيني بهره و جايگاه خواهد بود..."

آيه ۲۷– "اي فرزندان آدم ، ابليس شما را نفريبد همانگونه كه پدر و مادر شما را ازبهشت بيرون ساخت ..."

آيه ۲۸ – "وچون آدميان به كار زشت دست مي زدند مي گفتند ما پدرانمان را نيز به همين شيوه يافتيم و خدا ما را بدان فرمان داد . بگو اي پيامبر كه همانا خدا به كار زشت فرمان نمي دهد ..."

آيه ۳۱ – " اي فرزندان آدم ، در هر عبادت گاهي خود را بيارائيد و نيز بخوريد و بياشاميد ولي اسراف نكنيد ..."

آيه ۳۲ – " بگو اي پيامبر چه كسي زينتي را كه خدا آفريده براي بندگانش ، و روزيهاي پاكيزه را حرام ساخته ؟..."

آيات ۳۳ و ۳۴ – " بگو اي پيامبر ، خدا زشتيها را حرام فرمود ... و براي هر گروهي سرآمدي است ..."

و نهايتاً در آيه ۳۵ مي گويد : " اي فرزندان آدم ، چون فرستادگاني از ميان خودتان بر شما آيند كه آيات مرا بازگويتان كنند ،۳۶مي خوانيم : " و كساني كه آيات مرا دروغ انگاشته و خود را بزرگ پندارند ايشان از اهل دوزخ بوده درآن جاويد خواهند ماند."

نگرشي مجدد و عميق به آيات بالا نشان مي دهد كه آيه ي مورد بحث ، بشارتي ويژه ي دوران ِ پس از اسلام نيست ، بلكه پيامي از سوي آفريدگار به بازماندگان آدم مي باشد كه هزاران سال پيش از زمان اسلام ميزيستند و بنابراين حالت آينده ي فعل (يَأتِيَنّكُم) مَبدئي دارد كه ده ها قرن با هنگام نزول قرآن فاصله خواهد داشت و نمي تواند با وجود آيات ِ خاتميت ، باز هم شامل حال مسلمانان گردد ، بويژه كه عنوان اين خطاب " يا بَني آدَم" مي باشد و در قرآن هرجا روي سخن تنها با مسلمانان بوده آن را با عباراتي چون " يا اَيّها الذينَ آمَنوا " و... ياد كرده است .

بد نيست براي روشن ساختن ِ اين برهان كه چرا آيه ي مزبور شامل مسلمانان نمي شود مثالي بياوريم :

""دركشور (x) براي پيشگيري از بيماري آبله دولت دستور تلقيح عمومي را بدينگونه صادر مي كند : ( همه كس ، مرد و زن ، پير و جوان ، بايستي هنگام برخورد با بهياران دولتي ، خود را واكسينه كنند .)

چندي بعد از سوي سازمان بهداشت جهاني اكيپهائي به همين سرزمين مي آيند و گروهي از ملت را با واكسن هاي كامل در برابر همه ي بيماري هاي واگيردار مصونيت مي بخشند ، آنگاه دولت فرمان ديگري مي دهد كه : ( افراد واكسينه به وسيله ي بهياران ِ بهداشت جهاني ، نيازي به تلقيح بهياران ما ندارند.) اين دستور تازه ، فرمان نخست را " نقض" نمي كند ، بلكه " تخصيص " مي دهد ، يعني گروهي را از پيروي آن استثناء مي نمايد .""

پيام خدا با آدميزادگان ِ نخستين و كلام او در مورد خاتميت پيامبراسلام نيز همانند مثال بالا است و از اين رو نمي تواند دستاويز ردّ ِ خاتميت قرارگيرد يعني خاتميت اسلام دستور تخصصي خدا براي ختم نبوت است .

مبحث سوم – اقتضاي زمانه و خاتميت (فراز سوم و چهارم )

khatameyat — Wed, 11 Jul 2007 19:05:18 GMT

فراز سوم :

گاهي در لابه لاي گفتار مبلغين بهائي ، كلماتي به گوش مي رسد كه نشان

مي دهد آنها اقتضاي زمانه را " مرام و شيوه ي مُدِ روز" و " پسند ِ همگاني " مي پندارند و مثال هائي كه مي آورند از چنين نحوه ي تفكري ناشي مي شود ، مانند فرم پوشاك و ...

درحالي كه چنين انديشه ي نادرستي مُباين ِ اساس ِ عقايدِ پيروان ِ اديان است ، زيرا آنها باور دارند كه انسان ، خود از شناخت نواميس ِ درست كه مناسب مصالح او باشد ناتوان است و ناگزير بايستي به دامان ِ تعاليم ِ پيامبران دست آويزد تا به زندگي ِ خداپسندانه و نيك بختانه اي دست يابد .

بنابراين ، بر مردم است كه به فرمان پيامبران گردن نهند ، نه اينكه بر پيامبران است كه دنباله رو هوس ها و خرده فرمايش هاي مردم باشند و خواهش دل آنان را بر آورند.

به كوته سخن ، رهنمايان الهي "" آشپز و خدمتكار "" انسانها نيستند تا به ميل ايشان بنگرند و به ساز آنان بنوازند ، بلكه "" پزشك و چاره ساز "" دردها و نيازهاي مردم و زمامدار و فرمانگزارشان هستند .

پس اگر اقتضاي زمانه بدين مفهوم ِ نادرست به كار آيد ، هيچ پيوستي با دين ِ خدا نخواهد داشت .

فراز چهارم :

كارنامه ي بهائيت و بابيت در زمينه ي اين گفتگو بسيار ديدني است ، زيرا اينان از يك سو مي گويند كه ديانت اسلام به سبب ِ ناهماهنگي با مقتضيات زمان ، جايش را به كيش ِ" سيد ِ باب " داد و از سوي ديگر ، ترسان از احكام پوشالي و خنده آور كتاب بيان ، ابراز مي كنند كه پس از ۲۰سال مرام بابي هم جايش را به مسلك بهائي داده است ، در حالي كه خودشان هم مي دانند كه در اين ۲۰سال (از ۱۲۶۰تا۱۲۸۰هجري قمري ) نه احكام باب اثري در جهان انسان ها داشته و نه اقتضاي زمانه چنان دگرگوني شگرفي يافته است و بنابراين گفتارشان در اين زمينه به بن بست مي رسد و ناچارند يكي از اين دو مرام را خلاف ِ اقتضاي زمانه به شمار آورند .

با مزه تر اين است كه پيشواي ايشان ، ميرزا حسينعلي ، در كتاب بديع خود صفحه ۱۹۱به كلي منكر ِ تأثير ِ مقتضيات ِ انسان ها در برگزينش انبياء است ، آنچا كه مي گويد :

( اي قوم ، قرب و بُعد ِ ظهور ، دست من و شما هيچكدام نبوده و نيست ، بلكه در دست قدرت الهي بوده و خواهد بود ... ظاهر فرموده هر قسم كه خواسته )

بنابراين گفتار، آمدن ِ انبياء هيچ گونه وابستگي با شكل ِ زندگي مردم ندارد ، بلكه هرگونه و هر هنگام كه خدا بخواهد ، آنان را خواهد فرستاد و اينجا است كه مي پرسيم : " پس چه ايرادي به اعتقاد ما در باره ي اسلام است ؟ كه دست ِ تواناي خداوند خواسته است آن را براي روزگاران دراز و ساليان بيشمار سامان دهد ، و اراده ي خدا بر اين قرار گرفته كه دين اسلام ، آخرين اديان باشد . "